Veteranen 2021-2022: net niet, toch supergoed!

Dit was een seizoen waarin van alles zat:

  • Bier, AA-drink en gezelligheid (ook in de kantines van onze tegenstanders)
  • Zware en langdurige blessures aan onze kant (o.a. gebroken arm en pink, gescheurde pees)
  • Knullige eigen doelpunten
  • Zon, regen, hagel, storm, maar geen sneeuw
  • STRIJD OM HET KAMPIOENSCHAP
  • Winterkampioen!
  • Bloed, zweet en tranen
  • Karrenvracht aan (100%) kansen
  • Bijna 100 doelpunten gescoord (uiteindelijk gestrand op 99, tenzij we de penalty van Rob meetellen)
  • Perfecte (lange) passes op maat
  • Oogstrelende combinaties
  • Fantastische doelpunten

Jammer dat één tegenstander het net iets beter deed dan ons. Neemt niet weg dat wij gewoon een supergoed seizoen hebben gespeeld!
Lees hieronder verder hoe het seizoen voor de veteranen was gegaan!

Vorig seizoen werd abrupt afgebroken door corona. Door vaccinaties, andere regels zou het komend seizoen weer normaal zijn. In de tussenliggende periode hebben wij, zo goed en kwaad als het kon, doorgetraind. En dit seizoen hadden we enkele versterkingen erbij gekregen, wat onze selectie weer wat breder maakte.
In de voorbereiding hadden we meegedaan aan een 7×7 toernooi bij Zuidvogels. Alle wedstrijden gewonnen, dus de eerste prijs van het seizoen was binnen! Enkele weken voor de eerste competitiewedstrijd hadden we een oefenwedstrijd tegen Zuidvogels ook gewonnen.
We begonnen al de vruchten te plukken van het doortrainen, dus wij waren klaar om dit seizoen te gaan knallen!
Onze eerste wedstrijd (thuis) vlogen we er vol in. We overklasten onze tegenstander TABA 2 volledig! De uitslag had veel hoger uit moeten vallen, maar na één helft werd de eindstand al bereikt: 7-0!
Een week later speelden we uit bij JOS/Watergraafsmeer. Een totaal andere wedstrijd dan de openingswedstrijd. We vochten daar tegen onszelf, de tegenstander en de zeer partijdige arbitrage. We sleepten er een 2-2 gelijkspel uit na een 2-0 achterstand. Sterker nog, we hadden de wedstrijd zeker met winst afgesloten. Als we de 90 minuten hadden gespeeld; we begrepen dat er meer dan tien minuten eerder was afgefloten.
In de wedstrijden erna begon de machine beter te lopen. Wartburgia 2 (2-1), Zuidvogels (0-5), TABA 1 (9-1), Wartburgia 1 (2-5), BZC (1-8) en IJsselmeervogels (2-1) werden allemaal verslagen. Door winst in al die wedstrijden tot de winterstop, kroonden we onszelf tot winterkampioen!
Van deze winnende reeks, zijn twee wedstrijden het vermelden waard:
De derby bij Zuidvogels was een lesje in effectiviteit, want de eerste twee aanvallen leverden meteen een 0-2 voorsprong op. Meestal hebben we toch meer kansen nodig om tot scoren te komen. Deze keer hadden we onszelf overtroffen, waardoor de wedstrijd makkelijker onder controle werd gehouden. Zoals verwacht, waren er stevige duels. Op één klein opstootje na, bleef het allemaal vriendelijk. En door de 0-5 overwinning hadden we de eerste slag om Huizen gewonnen.
En de zwaarbevochten 2-1 thuisoverwinning op IJsselmeervogels. Een gelijk opgaande strijd, waarin wij een 1-0 voorsprong pakken. Een scherpe voorzet werd in eigen doel geschoten. IJsselmeervogels hield echter druk op ons doel. Een gelijkmaker kon bijna niet uitblijven en na een counter stond de 1-1 op het scorebord. Ver in de tweede helft zorgde een aanslag van de keeper een 100% penalty voor ons. Er werd door IJsselmeervogels flink geprotesteerd, maar de penalty bleef staan. En deze werd ook gedecideerd binnengeschoten! Wij sleepten de 2-1 binnen, maar we moesten nog naar Spakenburg toe. Het was duidelijk dat zij nog een appeltje met ons te schillen hadden.
De winterstop werd nog langer door uitvallen van wedstrijden door corona. Voor ons begon de tweede helft van de competitie in februari. We gingen door met winnen. We begonnen met een zuinige overwinning op VVGA (1-0), gevolgd door makkelijkere winst op TABA 1 (1-5), TABA 2 (1-11), Almere FC (7-0) en Zuidvogels (5-1). Met name in de tweede helft tegen TABA 2 lieten we ons beste voetbal van het seizoen zien. Driehoekjes, snelle combinaties en perfecte passes. Het Barca tiki-taka was gewoon te vinden op een kunstgrasveld in Amsterdam!
Voor het kampioenschap waren inmiddels alleen twee ploegen aan het strijden: Loosdrecht en AH’78! Voor de maand april hadden we allebei hetzelfde aantal punten behaald. De rest stond al op gepaste afstand van het leidende duo.
In april zouden we onze belangrijkste wedstrijden spelen. Allereerst moesten we op bezoek bij IJsselmeervogels en daarna stond het tweeluik met Loosdrecht op het programma.
IJsselmeervogels waren op volle oorlogssterkte en de pijn van de penalty bij ons was nog altijd voelbaar. Het was daar altijd moeilijk en nu werd het nog zwaarder. We zaten niet lekker in de wedstrijd, maar in grote problemen kwamen we niet. Geheel tegen de verhouding in, kwamen we op 0-1. De voorsprong zorgde ervoor dat ons spel iets zorgvuldiger werd. Het spel golfde op en neer. En we kwamen zelfs op 0-2! Door een foutje achterin maakten zij net voor rust de aansluitingstreffer, 1-2. Na rust bleven we aan elkaar gewaagd. Helaas zorgde een gele kaart ervoor, dat we even met 10 man stonden. IJsselmeervogels maakten daar dankbaar gebruik van en scoorde in die tien minuten de gelijkmaker (2-2) en de 3-2. Nu waren de rollen omgedraaid. We persten er een slotoffensief uit. Jammer genoeg kregen we de 3-3 er niet meer in. Het eerste (onnodige) verlies van het seizoen was een feit.
Hiervan profiteerde Loosdrecht, zodat zij nu alleen bovenaan stonden. Aan ons de taak om een week later bij Loosdrecht die achterstand in te halen. Eindelijk stonden de twee beste teams van de competitie tegenover elkaar. De vraag was wie de eerste klap zou uitdelen in de strijd om het kampioenschap. Het begin was zeker niet voor ons. Door een paar ongelukkige keepersfouten keken we al binnen tien minuten tegen een 2-0 achterstand aan. In de resterende tijd van de eerste helft worstelden we met de bezetting op het veld. Al creëerden we wel een paar kansen. Loosdrecht was gevaarlijker, maar konden hun kansen niet verzilveren. Door een paar omzettingen op het veld, konden we in de tweede helft meer druk naar voren geven. We kregen meer grip op het spel en werden gevaarlijker voor het doel. Het zorgde voor de Anschlusstreffer 2-1! Niet veel later stond de 2-2 op het scorebord. Hieraan ging een mooie combinatie en een fraai afstandsschot aan vooraf. In die fase van de wedstrijd hadden we het beste van het spel en wilden we doordrukken. Onze inspanningen werden niet beloond en Loosdrecht maakte de 3-2. Deze topper werd onze tweede (onnodige) verliespartij en alweer een 3-2 verlies.
Nu was onze achterstand op Loosdrecht in twee weken tijd gegroeid naar zes punten achterstand. Onze kans op de titel werd meteen een stuk kleiner. Toch stonden er genoeg wedstrijden op het programma om dit te veranderen in ons voordeel. We kregen een paar weken later de kans om dit recht te zetten.
Eind april kwam Loosdrecht bij ons op bezoek. Het was een bomvolle voetbaldag, want alle teams van AH’78 speelden thuis. Onze wedstrijd was de afsluiter (of main event) van de dag. Daarnaast was ook een primeur voor ons, dat we gebruik maakten van de kleedkamer bij de kinderboerderij. Deze wedstrijd waren we veel scherper begonnen dan in Loosdrecht. En, zoals verwacht, waren we weer aan elkaar gewaagd. Stevige duels, kansen over en weer. Toen de strijd gestreden was en de kruitdampen waren opgetrokken, moesten we de punten delen. We hadden lange tijd de 2-1 voorsprong. Die konden we niet over de streep trekken. Loosdrecht maakte laat de 2-2. Wederom een enerverend duel, waar we er niet in geslaagd waren om punten af te pakken van de koploper.
Het was niet ons niet gelukt om veel punten mee te nemen uit de maand van de waarheid. De moraal was gelukkig goed, dus gingen we weer winnen. Almere (2-4), Wartburgia 2 (1-7), BZC (4-2) en JOS/Watergraafsmeer (3-0) werden allemaal verslagen.
Loosdrecht bleef ook winnen en met hun resterende programma, waren zij niet meer in te halen. Er kwam bij ons een ander doel in zicht. Namelijk het maken van (meer dan) 100 doelpunten in een seizoen. Voor de laatste wedstrijd waren we op een aantal van 96 doelpunten gekomen. Al speelden we de laatste wedstrijden niet goed, we bleven wel altijd scoren. Hetzelfde was deze wedstrijd het geval. We begonnen goed aan de wedstrijd tegen Wartburgia 1 en creëerden we genoeg kansen. Het duurde alleen even, voordat er eentje in ging. We kwamen op voorsprong: 1-0. Niet veel later zorgde een eigen doelpunt voor de gelijkmaker (1-1). We hadden het betere spel aan onze kant, dus de 2-1 was een kwestie van tijd. Die viel ook, maar weer konden we niet de voorsprong volhouden en Wartburgia kwam langszij 2-2. Het spelbeeld veranderde niet; wij hadden grotendeels balbezit en waren gevaarlijker met meer kansen, zij probeerden via de counter te scoren. En dat is precies hoe de 3-2 en de 3-3 op het scorebord kwamen. Nu stonden we op 99 doelpunten voor, dus hadden we er nog één nodig om de 100 te bereiken. In de laatste tien minuten kwam Rob (nu dus speler/coach) in het veld. We kregen een corner en in het strafschopgebied gebeurde van alles wat niet door de beugel kon. De scheidsrechter kon niks anders doen dan een penalty te geven. Het brengt ongeluk om als veroorzaker van de penalty deze ook te nemen. Rob durfde het aan om de strafschop te nemen. Hij wachtte lang op wat de keeper ging doen en schoot ‘m koeltjes binnen: 4-3 en nummer 100!! Direct na de aftrap had Rob zoveel commentaar op de leiding, dat hij direct rood kreeg!! Waar was dat respect gebleven??
Dus hadden wij de laatste wedstrijd met 4-3 gewonnen? Nee, de penalty en de rode kaart bleek een mooi voorbeeld van matchfixing. De KNVB kreeg 3-3 doorgegeven. Na een lang seizoen was het wel tijd voor een drankje!
Dank aan iedereen die heeft bijgedragen aan dit supergoeie seizoen! Een tweede plaats bleek het hoogst haalbare!
Tot volgend seizoen!